Η ζωή μου... Από τώρα.

Σ' άφησα. Επιτέλους.

Μα δε σ' άφησα μόνη. Σ' αφήνω με τις σκέψεις της επόμενης μέρας. Τις δεύτερες σκέψεις. Τι δεύτερες σκέψεις!

Να περνάς καλά. Όσο μπορείς, όσο σου επιτρέπεις. Εγώ πάω να ζήσω.

Σήμερα.

Τώρα.

Άντε γεια!

Η ζωή μας... από Δευτέρα.

Από Δευτέρα.

Δίαιτα. Δουλειά. Σπίτι. Ζωή. Ζωή από Δευτέρα.

Περιμένουμε. Κάτι θα συμβεί, από Δευτέρα όμως. Σήμερα αναμονή. Τρίτη σήμερα; Ου, έχουμε ακόμα.

Το πολυτιμότερο πράγμα που έχουμε να διαχειριστούμε είναι ο χρόνος. Το 'χω πει. Και τι κάνω γι' αυτό;

Αναβολή. Από Δευτέρα. Η ζωή μου όλη. Θα κόψω το τσιγάρο. Θα χαλαρώσω στη δουλειά μου. Θα ξεκολλήσω από εκείνη. ΘΑ, ΘΑ, ΘΑ.

Από Δευτέρα.

Μα φτάνει πια! Φτάνει.

Τώρα είναι η ώρα.

Τώρα.

Μπέτης έξω, κεφάλι ψηλά. Σας έχω όλους.

Ο ζωτικός μου χώρος είναι δικός μου. Θες να μπεις; Θες να συμμετέχεις; Αξίζεις; Θα μπεις. Δεν αξίζεις; Έξω.

Η ζωή μου.

Από τώρα.

Παραδοχές

Η αλήθεια κατάμουτρα.

Δε θα την ξεπεράσεις ποτέ. Της το είπες άλλωστε.

Κι ενώ στην έσχατη καταχώρηση είχα καταφέρει να μην αναφερθώ, τώρα επανέρχομαι, καθώς πρέπει να κάνω ορισμένες παραδοχές.

Δε θα την ξεπεράσω ποτέ. Ταιριάζει, μάλλον, χημεία μας. Κι αν είναι να μη μπορώ να έχω τίποτε άλλο, θα έχω τουλάχιστον αυτό. Δε θα την ξεπεράσω ποτέ. Κι ελπίζω να μη με ξεπεράσει ούτε εκείνη.

Παραδοχή δεύτερη. Ενδεχομένως, το γεγονός ότι γράφω σε τρίτο ενικό, μάλλον είναι παράδοξο, καθώς δε νομίζω να με παρακολουθεί κανένας άλλος στο μπλογκ μου πέρα από κείνη. Αλλά ας μην προσωποποιώ καταστάσεις. Εν πάσει περιπτώσει.

Φεύγω. Πάω μια βόλτα με το αμάξι μου.

Αυτό είναι γρήγορο, δεν αμφισβητήθηκε χθες βράδυ.

Ο Μυλοποταμίτης

Απολογισμοί...

Αισίως είκοσι επτά.

Χρόνια μου πολλά. Τι κατάφερα; Νέος, καλλιεργημένος, εμφανίσιμος, καλή δουλειά, γρήγορο αυτοκίνητο, σπίτι εργένικο, χωρίς γκόμενα.

Μέχρι εδώ καλά. Αλλά με εκρεμμότητες. Μεταπτυχιακό, μια διπλωματική εργασία μακριά. Μετά τι; Θέλεις να κάνεις ένα διδακτορικό; Γιατί όχι; Είναι η πιο παρήγορη σκέψη που κάνεις για το μέλλον σου. Προηγείται η διπλωματική. Και πρέπει να γίνει σωστά.

Αυτό ξεκινάει σήμερα. Είναι το δώρο που θα κάνω στον εαυτό μου για τα επόμενα χρόνια. Επίσης, ξεκινάω κολυμβητήριο. Είναι το επόμενο δώρο που κάνω στον εαυτό μου. Αλλάζω νοοτροπία.

Εδώ στη χώρα του καφέ, παλεύω να αποτινάξω τον ωχαδερφισμό μου και να πάω ένα βήμα παρακάτω. Η αλήθεια είναι ότι αυτή την ίδια ώρα που κάνω αυτές τις σκέψεις, ο φραπές είναι δίπλα, σύντροφος πιστός. Όπως και το τσιγάρο. Αυτά δεν κόβονται.

Αυτά, αγαπητό μου ημερολόγιο. Άντε και καλό δρόμο.

Στις απεριόριστες δυνατότητες και πιθανότητες που εκτείνονται παντού γύρω μας, μα κυρίως μέσα μας.

Χρόνια πολλά.

Κομμένη

Καλά, δε νιώθεις;

Α, ναι, αυτό το διαλευκάναμε.

Δε νιώθεις.

Τι θέλεις από τη ζωή μου; Να είμαστε φιλαράκια; Να μου λες τα γκομενικά σου; Να πηδιόμαστε σα σκυλιά; Τι θέλεις;

Γιατί εγώ δε θέλω τίποτα άλλο από σένα. Τα σκουπίδια σου αλλού. Το φάγαμε το παραμύθι, τη μασήσαμε τη λαμαρίνα, την κατάπιαμε, τώρα που μας έκανε το στομάχι χάλια, λέμε να την ξεφορτωθούμε.

Ξεφορτώσου με. Βρες άλλο θύμα.

Συγγνώμη που νόμισα ότι είναι ταπεινό το κίνητρο που με πήρες τηλέφωνο. Εσύ δε θα το έκανες αυτό. Θα είχες κάτι υψηλότερο κατά νου. Ήθελες απλά να δεις τι κάνω. Δεν ήθελες να διαπιστώσεις το μέγεθος της φθοράς που έχεις προκαλέσει. Δεν ήθελες να με χρησιμοποιήσεις μια ακόμη φορά.

Με το δικό σου μοναδικό τρόπο.

Για δες ρε που γράφω το μπλογκ μου για σένα. Ξέρεις τι;

Αυτή η επικοινωνία νόμιζα πως θα είναι μονόδρομη μέσα από αυτό το μπλογκ. Αν ποτέ το παρακολουθούσες. Εγώ θα έγραφα και συ θα διάβαζες. Άφησα ανοιχτή δίοδο επικοινωνίας, ε;

Κομμένη.

Καληνύχτα, και καλή τύχη.

Η επόμενη

«Ίσως να πρέπει να με μισήσεις για να με ξεπεράσεις…»

Ίσως η αναισθησία σου να μην έχει όριο. Κάθεσαι εκεί, απέναντι από έναν άνθρωπο που σου λέει ευθαρσώς ότι είναι ερωτευμένος μαζί σου, και συ του υποδεικνύεις τρόπους να σε ξεπεράσει.

Αξεπέραστη. Γέμισες με τα σκουπίδια σου τη ζωή μου, σκουπίδια που νόμιζα θησαυρούς και τους μάζευα με ευλάβεια και τώρα φεύγεις. Να πας στο καλό. Να πας όπου θέλεις.

Μακριά από μένα.

Τα έχω ξαναπεί αυτά. Το ξέρω. Ενδεχομένως να πάσχω εγώ από κείνη την ανίατη ασθένεια που λέγαμε. Όπως είπαμε και πολλά άλλα. Αφού χωρίσαμε. Αφού δεν είχες τίποτα άλλο να χάσεις. Αφού δεν είχες τίποτα άλλο να κερδίσεις.

Αφού δε σε νοιάζει, όχι ότι σε ένοιαξε μάλλον και ποτέ.

Ή μήπως σε ένοιαξε;

Δε θα μάθω ποτέ. Και το δυστυχές είναι ότι ούτε και συ. Είπα ότι σε αυτή τη «σχέση» τίποτα δεν ήταν δεδομένο. Ίσως αυτό τελικά να μη μου άρεσε. Ή καλύτερα, ούτε αυτό.

Σίγουρα μου άρεσε η εμφάνιση. Σίγουρα μου άρεσε αυτό που έδειχνες προς τα έξω. Ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Η ζωή σου όλη. Δε βαριέσαι…

Τι μου αρέσει τελικά;

Θα το ανακαλύψω στην επόμενη.

Άσε με.

Ο Μυλοποταμίτης

Τσ' εύχομαι όντε θα μ'αρνηθεί
το γέλιο τζη να σβήσει
και να διψά να μη βρεθεί
να ξεδιψάσει βρύση...

Σε μισώ αρκετά;



"The charms of the passing woman are generally in direct proportion to the swiftness of her passing." Marcel Proust

Και η δική σου παραμονή στη ζωή μου ήταν πάρα πολλή...

Αποστάσεις

Όλος ο κόσμος χαίρεται
μα εγώ στενοχωρούμαι
γιατί να ζήσω δε μπορώ
εσένα να στερούμαι...

Περί αποστάσεων η συζήτηση. Πόσο απέχουν δυο σημεία μεταξύ τους; Αν υποθέσουμε ότι τα μαθηματικά είναι η γλώσσα του σύμπαντος κόσμου, τότε θα εξηγούν και τα συναισθήματα.

Ξανά, λοιπόν. Δυο σημεία απέχουν μεταξύ τους όσο η ευθεία που τα ενώνει. Αυτή, μάλλον, είναι η μικρότερη απόσταση μεταξύ τους. Γιατί υπάρχουν άπειροι δρόμοι να φθάσεις από το ένα σημείο στο άλλο. Εν πάσει περιπτώσει, ας επιλέξουμε την ευθεία. Η οποία δε μπορεί να είναι ποτέ ευθεία, γιατί το σύμπαν μας είναι ελλειπτικό. Ή κάτι τέτοιο, εν πάσει περιπτώσει.

Μπορούμε, επίσης, να υποθέσουμε ότι η ευτυχία είναι ένα σημείο. Και στο σημείο αυτό προσπαθεί να καταλήξει ένας άνθρωπος, κινούμενος επάνω σε μια ευθεία. Καθότι, λοιπόν, η ευτυχία είναι ένα σημείο και υπάρχουν άπειρες ευθείες που οδηγούν σε αυτό το σημείο, κάθε άνθρωπος κινείται πάνω σε μια τέτοια ευθεία προς την ευτυχία. Αυτό, βέβαια, δεν είναι το ζήτημα.

Το ζήτημα είναι, εφόσον η ευθεία που ξεκινάει από ένα σημείο μπορεί να εκτείνεται ως το άπειρο, σε ποιο σημείο βρίσκεσαι κάθε φορά, πάνω στη δική σου μοναδική ευθεία για την ευτυχία και -τελικά- τι απόσταση έχουν τα δυο σημεία που ορίζονται στην ίδια αυτή ευθεία.

Ένα το κρατούμενο.

Το δεύτερο ζήτημα είναι τι είδους είναι αυτή η ευθεία. Σύμφωνα με τον ορισμό της, κι αν υποθέσουμε ότι το ένα της άκρο είναι η ευτυχία, η ευθεία αυτή είναι μια ίσια ακολουθία σημείων που εκτείνεται, όπως προείπαμε, ως το άπειρο.

Δεύτερο κρατούμενο. Αφού κάθε στιγμή βρισκόμαστε σε ένα σημείο, τι είναι αυτό που ορίζει το σημείο αυτό; Εφόσον η ευτυχία είναι και εκείνη σημείο, μήπως το σημείο που βρίσκεσαι κάθε φορά είναι μια αναφορά στην ευτυχία την ίδια; Η μήπως η ευθεία απαρτίζεται από σημεία δυστυχίας; Που βρίσκεσαι κάθε φορά;

Έχει σημασία η απόσταση που έχεις από το σημείο της ευτυχίας; Ή μήπως πιο πολλή σημασία έχει τι βιώνεις στο σημείο που βρίσκεσαι; Πως ορίζεται η δυστυχία σου; Είναι η απόσταση που σε χωρίζει από την ευτυχία; Ή μήπως είναι το ειδικό βάρος που έχει το σημείο που βρίσκεσαι;

Επίσης, η κίνηση πάνω στην ευθεία μπορεί να ορισθεί ως ο αγώνας που κάνεις για να κατακτήσεις την ευτυχία. Απλά, ενώ η κίνηση προς την ευτυχία είναι αγώνας και απαιτεί προσπάθεια, η παραμικρή χαλάρωση οδηγεί σε ανεξέλεγκτη κίνηση προς το άπειρο των δυστυχισμένων (ή ευτυχισμένων, δεν το διευκρινίσαμε ακόμη) σημείων.

Το σχήμα έχει αρχίσει ήδη να παίρνει μορφή χάους. Έχω την εντύπωση ότι αυτή η ευθεία είναι η μοναδική που μπορεί να είναι ανηφόρα.

Κι εγώ έχω πάρει τον κατήφορο.

Μην κλαις εσύ κι αν έχασες
λίγες στιγμές μαζί μου
εγώ τηνε χαράμισα
για σένα τη ζωή μου

Καληνύχτα, και καλή τύχη.