Πολιτισμός (3)

Επανέρχομαι.

Ο Κούντερα είχε μιλήσει για την αιώνια επιστροφή; Αιώνια; Τι βάσανο! Δεν είμαι ο Σίσυφος κι ούτε θέλω να γίνω. Αυτό το βάρος θα το πετάξω από πάνω μου. Πάνω σου.

Μα γιατί εξακολουθώ να ασχολούμαι μαζί σου; Τέρμα. Τώρα πια σε σιχάθηκα.

Να είσαι αυτή που είσαι, να κάνεις αυτό που κάνεις.

Αλλά να μη με ξαναενοχλήσεις ποτέ. Δε με ενδιαφέρει. Δε με ενδιαφέρεις.

Και δεν επανέρχομαι.

Ποτέ.


Αντίο.

Η ζωή μου... Από τώρα.

Σ' άφησα. Επιτέλους.

Μα δε σ' άφησα μόνη. Σ' αφήνω με τις σκέψεις της επόμενης μέρας. Τις δεύτερες σκέψεις. Τι δεύτερες σκέψεις!

Να περνάς καλά. Όσο μπορείς, όσο σου επιτρέπεις. Εγώ πάω να ζήσω.

Σήμερα.

Τώρα.

Άντε γεια!

Η ζωή μας... από Δευτέρα.

Από Δευτέρα.

Δίαιτα. Δουλειά. Σπίτι. Ζωή. Ζωή από Δευτέρα.

Περιμένουμε. Κάτι θα συμβεί, από Δευτέρα όμως. Σήμερα αναμονή. Τρίτη σήμερα; Ου, έχουμε ακόμα.

Το πολυτιμότερο πράγμα που έχουμε να διαχειριστούμε είναι ο χρόνος. Το 'χω πει. Και τι κάνω γι' αυτό;

Αναβολή. Από Δευτέρα. Η ζωή μου όλη. Θα κόψω το τσιγάρο. Θα χαλαρώσω στη δουλειά μου. Θα ξεκολλήσω από εκείνη. ΘΑ, ΘΑ, ΘΑ.

Από Δευτέρα.

Μα φτάνει πια! Φτάνει.

Τώρα είναι η ώρα.

Τώρα.

Μπέτης έξω, κεφάλι ψηλά. Σας έχω όλους.

Ο ζωτικός μου χώρος είναι δικός μου. Θες να μπεις; Θες να συμμετέχεις; Αξίζεις; Θα μπεις. Δεν αξίζεις; Έξω.

Η ζωή μου.

Από τώρα.

Παραδοχές

Η αλήθεια κατάμουτρα.

Δε θα την ξεπεράσεις ποτέ. Της το είπες άλλωστε.

Κι ενώ στην έσχατη καταχώρηση είχα καταφέρει να μην αναφερθώ, τώρα επανέρχομαι, καθώς πρέπει να κάνω ορισμένες παραδοχές.

Δε θα την ξεπεράσω ποτέ. Ταιριάζει, μάλλον, χημεία μας. Κι αν είναι να μη μπορώ να έχω τίποτε άλλο, θα έχω τουλάχιστον αυτό. Δε θα την ξεπεράσω ποτέ. Κι ελπίζω να μη με ξεπεράσει ούτε εκείνη.

Παραδοχή δεύτερη. Ενδεχομένως, το γεγονός ότι γράφω σε τρίτο ενικό, μάλλον είναι παράδοξο, καθώς δε νομίζω να με παρακολουθεί κανένας άλλος στο μπλογκ μου πέρα από κείνη. Αλλά ας μην προσωποποιώ καταστάσεις. Εν πάσει περιπτώσει.

Φεύγω. Πάω μια βόλτα με το αμάξι μου.

Αυτό είναι γρήγορο, δεν αμφισβητήθηκε χθες βράδυ.

Ο Μυλοποταμίτης

Απολογισμοί...

Αισίως είκοσι επτά.

Χρόνια μου πολλά. Τι κατάφερα; Νέος, καλλιεργημένος, εμφανίσιμος, καλή δουλειά, γρήγορο αυτοκίνητο, σπίτι εργένικο, χωρίς γκόμενα.

Μέχρι εδώ καλά. Αλλά με εκρεμμότητες. Μεταπτυχιακό, μια διπλωματική εργασία μακριά. Μετά τι; Θέλεις να κάνεις ένα διδακτορικό; Γιατί όχι; Είναι η πιο παρήγορη σκέψη που κάνεις για το μέλλον σου. Προηγείται η διπλωματική. Και πρέπει να γίνει σωστά.

Αυτό ξεκινάει σήμερα. Είναι το δώρο που θα κάνω στον εαυτό μου για τα επόμενα χρόνια. Επίσης, ξεκινάω κολυμβητήριο. Είναι το επόμενο δώρο που κάνω στον εαυτό μου. Αλλάζω νοοτροπία.

Εδώ στη χώρα του καφέ, παλεύω να αποτινάξω τον ωχαδερφισμό μου και να πάω ένα βήμα παρακάτω. Η αλήθεια είναι ότι αυτή την ίδια ώρα που κάνω αυτές τις σκέψεις, ο φραπές είναι δίπλα, σύντροφος πιστός. Όπως και το τσιγάρο. Αυτά δεν κόβονται.

Αυτά, αγαπητό μου ημερολόγιο. Άντε και καλό δρόμο.

Στις απεριόριστες δυνατότητες και πιθανότητες που εκτείνονται παντού γύρω μας, μα κυρίως μέσα μας.

Χρόνια πολλά.

Κομμένη

Καλά, δε νιώθεις;

Α, ναι, αυτό το διαλευκάναμε.

Δε νιώθεις.

Τι θέλεις από τη ζωή μου; Να είμαστε φιλαράκια; Να μου λες τα γκομενικά σου; Να πηδιόμαστε σα σκυλιά; Τι θέλεις;

Γιατί εγώ δε θέλω τίποτα άλλο από σένα. Τα σκουπίδια σου αλλού. Το φάγαμε το παραμύθι, τη μασήσαμε τη λαμαρίνα, την κατάπιαμε, τώρα που μας έκανε το στομάχι χάλια, λέμε να την ξεφορτωθούμε.

Ξεφορτώσου με. Βρες άλλο θύμα.

Συγγνώμη που νόμισα ότι είναι ταπεινό το κίνητρο που με πήρες τηλέφωνο. Εσύ δε θα το έκανες αυτό. Θα είχες κάτι υψηλότερο κατά νου. Ήθελες απλά να δεις τι κάνω. Δεν ήθελες να διαπιστώσεις το μέγεθος της φθοράς που έχεις προκαλέσει. Δεν ήθελες να με χρησιμοποιήσεις μια ακόμη φορά.

Με το δικό σου μοναδικό τρόπο.

Για δες ρε που γράφω το μπλογκ μου για σένα. Ξέρεις τι;

Αυτή η επικοινωνία νόμιζα πως θα είναι μονόδρομη μέσα από αυτό το μπλογκ. Αν ποτέ το παρακολουθούσες. Εγώ θα έγραφα και συ θα διάβαζες. Άφησα ανοιχτή δίοδο επικοινωνίας, ε;

Κομμένη.

Καληνύχτα, και καλή τύχη.

Η επόμενη

«Ίσως να πρέπει να με μισήσεις για να με ξεπεράσεις…»

Ίσως η αναισθησία σου να μην έχει όριο. Κάθεσαι εκεί, απέναντι από έναν άνθρωπο που σου λέει ευθαρσώς ότι είναι ερωτευμένος μαζί σου, και συ του υποδεικνύεις τρόπους να σε ξεπεράσει.

Αξεπέραστη. Γέμισες με τα σκουπίδια σου τη ζωή μου, σκουπίδια που νόμιζα θησαυρούς και τους μάζευα με ευλάβεια και τώρα φεύγεις. Να πας στο καλό. Να πας όπου θέλεις.

Μακριά από μένα.

Τα έχω ξαναπεί αυτά. Το ξέρω. Ενδεχομένως να πάσχω εγώ από κείνη την ανίατη ασθένεια που λέγαμε. Όπως είπαμε και πολλά άλλα. Αφού χωρίσαμε. Αφού δεν είχες τίποτα άλλο να χάσεις. Αφού δεν είχες τίποτα άλλο να κερδίσεις.

Αφού δε σε νοιάζει, όχι ότι σε ένοιαξε μάλλον και ποτέ.

Ή μήπως σε ένοιαξε;

Δε θα μάθω ποτέ. Και το δυστυχές είναι ότι ούτε και συ. Είπα ότι σε αυτή τη «σχέση» τίποτα δεν ήταν δεδομένο. Ίσως αυτό τελικά να μη μου άρεσε. Ή καλύτερα, ούτε αυτό.

Σίγουρα μου άρεσε η εμφάνιση. Σίγουρα μου άρεσε αυτό που έδειχνες προς τα έξω. Ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Η ζωή σου όλη. Δε βαριέσαι…

Τι μου αρέσει τελικά;

Θα το ανακαλύψω στην επόμενη.

Άσε με.

Ο Μυλοποταμίτης

Τσ' εύχομαι όντε θα μ'αρνηθεί
το γέλιο τζη να σβήσει
και να διψά να μη βρεθεί
να ξεδιψάσει βρύση...

Σε μισώ αρκετά;



"The charms of the passing woman are generally in direct proportion to the swiftness of her passing." Marcel Proust

Και η δική σου παραμονή στη ζωή μου ήταν πάρα πολλή...