Κυριακή πρωί...

Εγώ θα θέλω ν' ακούσω δυνατά μουσική.
Εσύ θα θέλεις να χουζουρέψεις λίγο ακόμα.

Εγώ θα θέλω να πάμε μια βόλτα με τη μηχανή.
Εσύ θα θέλεις να πάρουμε το αυτοκίνητο.

Εγώ θα θέλω να πάμε στο χωριό για φαγητό.
Εσύ θα θέλεις να μαγειρέψουμε σπίτι.

Εγώ θα θέλω να διαβάσω λίγο Νίκο.
Εσύ θα με κοροϊδεύεις.

Εγώ θα θέλω να πάμε στη Νίκη να ποτίσουμε τα λουλούδια.
Εσύ θα θέλεις καφέ στο κέντρο.

Εγώ θα σε θέλω.
Εσύ;

Και τώρα τι;

Ευτυχώς. Και τώρα; Τώρα που δεν έχεις γιατί να γκρινιάξεις; Τι θα γράφεις;

Για να δούμε.

Γράφω, σβήνω, γράφω, σβήνω. Ε, λοιπόν, δεν έχω έμπνευση. Δεν έχω κανένα πόνο. Ούτε καν πονοκέφαλο από τα ξύδια. Χαίρω άκρας υγείας. Προβλήματα στη δουλειά δεν υπάρχουν, τουναντίον, όλα πάνε κατ' ευχήν. Ευτυχώς. Η οικογένειά μου επίσης είναι καλά. Λεφτά έχουμε.

Αυτάααααααα...

Άμα δεν έχει λίγο πόνο το στόρι, χάνει.

Να βάλω;

Όχι ρε αναγνώστη, δε θα το κάνω εγώ μεσημεριανάδικο. Αξίζει να το διαβάσεις. Μπλιαχ! Παρατράγουδο, μάλιστα.

Εγώ, που λέτε κυρά Πάνια, είμαι χαρούμενος. Θα μου πεις, πως γίνεται να τρως κλωτσιά στ' αχαμνά και να χαίρεσαι; Ο καθένας με τα βίτσια του. Την πρώτη φορά που την έφαγα, η αλήθεια είναι ότι πόνεσε. Ένα δάκρυ κύλησε, Ανίτα μου. Πάντως, τίποτα δε γίνεται στην τύχη, το πιστεύω. Και την Έφη Θόδη πιστεύω πως μπορεί να γιατρέψει την επάρατη και θέλω μέσα από την εκπομπή σας να εκφράσω την ειλικρινή μου συμπάθεια στο πρόσωπό της. Οι τρελοί είμαστε εμείς οι έξω.

Κι είχε το θράσος, που λες Ανίτα μου, να ξαναπροσπαθήσει να με κλωτσήσει στ' αχαμνά. Αμ δε! Το δις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού. Βασικά, έτσι και την έτρωγα την κλωτσιά, θα ήταν ουκ ανδρός σκέτο. Τιτίκα θα γινόμουνα, τι να λέμε τώρα, το 'να τ' άλλο ξέρω 'γω.

Μα ούτε και για τα παρατράγουδα δεν είμαι. Δε θα παρέμβει κανένας ανεμιστήρας να γίνει τζέρτζελο; Ένας σαματάς, κάτι; Τίποτα; Πηνελόπη; Εσύ;

Σαν πολύ να άφησα το Νίκο κι άρχισα τις κακές παρέες. Σημασία δεν έχει η Νίκη, αλλά ο Αγώνας για τη Νίκη. Ήταν η δική σου Ιθάκη. Κι εγώ βρήκα τη δική μου.

Δεν ελπίζω τίποτα
Δε φοβούμαι τίποτα
Είμαι λέφτερος

Μαζί της.

Άνθρωπέ μου...

Γελάω!

Μοιραία...

Aφού λοιπόν τα πάντα είναι γραμμένα
από της μοίρας το στυλό και το μελάνι
οτι από μένα είναι και θα είναι διαλεγμένα
είναι αυταπάτη μες της πλάσης την πλεκτάνη

Aρα δε φταίω που σε χώρισα μωρό μου
κι άσε με μόνη μέσα στο διπλό καημό μου
να ψάχνω λυσσασμένα για να βρώ μια λύση
που θα 'ναι πάλι οτι η μοίρα αποφασίσει
Aλλά είμαι εγώ η γυναίκα η μοιραία
η πρώτη, η μετέπειτα κι όμως η τελευταία
που τη ζωή σου πως και πάντα κανονίζω
κι έτσι ανάμοιρα και τη δική μου την ορίζω.

Aφού λοιπόν τα πάντα είναι γραμμένα
θα κάνω ότι μου 'ρθει μέσα στο κεφάλι
θα κάνω πράγματα τρελλά να ξαναβρώ εσένα
ακόμα και να μπούμε οι δυό σ' ένα μπουκάλι.

Χαθήκαμε.

Ο τίτλος μου φέρνει πολλά στο μυαλό κι από που να ξεκινήσω; Πάμε και βλέπουμε.

Πέρασε ο καιρός, μεγαλώσαμε, μείναμε ίδιοι, εξελιχτήκαμε, γίναν πολλά στο εντωμεταξύ και χαμπάρι δεν πήραμε. Τι έγινε τελικά; Ή για να είμαι πιο ακριβής, τι γίνεται;

Θέλω να γίνω αυτός που ήμουν όταν ήθελα να γίνω αυτός που είμαι; Μπα, όχι. Καλά είμαι. Πολύ καλά. Μάλιστα. Και τι κάνω εδώ; Στην εσωστρέφειά μου; Κάτσε να ξεκινήσω γιατί πολύ το κλωθογυρίζω στον πρόλογο και θα με βαρεθείς. Θα σε χάσω στο ζάπινγκ με το φέησμπουκ. Λέγονται και κάτι έξυπνα εκεί. I have two sides in my brain. The left side has nothing right and the right side has nothing left... Έλα λέμε συγκεντρώσου!

Χαθήκαμε.

Επέστρεψα σε μέρη, σε ανθρώπους, σε χρόνους και τόπους αλλοτινούς. Το πρόσφατο ταξίδι μου στη Μάνα Κρήτη ήταν γεμάτο φως, χρώματα, αρώματα, γεύσεις, γέλια, μητρική στοργή, πατρικό σέβας, φίλους κι έρωτες...

Πήγα αιώνες πίσω, να ξαναβρώ το Μίνοα στα Παλάτια της Κνωσσού, έχοντας συντροφιά το φίλο μου το Νίκο. Με ευλάβεια περπατούσαμε στα σπίτια και στους ναούς των προγόνων μας, σιγομιλώντας, ακροπατώντας, μην ταράξουμε τη Μάνα Γης. Άνθισε η ψυχή μου στο πιο πορφυρό της χρώμα, έγινε κολώνα λιτή, αυστηρή, δυνατή πάλι να στηρίξει τον κόσμο που ακροβατεί να πέσει.

Κι ύστερα ο Ψηλορείτης.

Τα Όρη τα ψηλά βουνά
τον έχουν τον αέρα
κι η νιότη κι η παληκαριά
δεν είναι κάθε μέρα...

Μα πιο πολύ από τα προαιώνια, πιο πολύ κι από το Νίκο, ευρέθη... Νέα, όμορφη, έξυπνη, με μακριά δάχτυλα και περιποιημένα νύχια. Και με ταξίδεψε στην εσωστρέφειά μου, εσωστρέφειά μου. Κι είχα να πάω καιρούς αμέτρητους, καθώς η καρδιά δε γνωρίζει χρόνους κι είν' οι στιγμές της αιώνες και ο χρόνος όλος μια αστραπή. Μπήκε και σεργιάνισε στα πιο κρυφά σοκάκια, γέμισε με το άρωμά της τα σκοτεινά δωμάτια, άγγιξε χορδές σκονισμένες κι αυτές τραγουδήσαν ως άλλες Σειρήνες, καλώντας με μαυλιστικά στη δίνη του έρωτα...

Έπεσα και γω με τα μούτρα.

Μπήκε καθαρός αέρας μέσα μου, σκορπίσανε τα φαντάσματα του παρελθόντος, ανάσανα! Έγινα ξανά 15, πήρα κι έδωσα φιλιά και χάδια ερωτικά, ξενύχτησα, καρδιοχτύπησα, σφίχτηκε το στομάχι μου, χάθηκα, χαθήκαμε... Ζωή, όμορφη ζωή!

Έφυγα από την Κρήτη αφήνοντας πολλά πίσω μου. Πήρα, όμως, ακόμη περισσότερα μαζί μου. Και θα τα κουβαλάω σαν γλυκιά ανάμνηση...

Ευρέθη...

...Νέα, όμορφη, έξυπνη, με μακριά δάχτυλα και περιποιημένα νύχια...

Αναλογικά...

Μετά από μια σχετικά μεγάλη απουσία από τα ευρύτερα διαδικτυακά σοκάκια, επανήλθα αναλογικότερος. Μην έχοντας τη διέξοδο του καλωδίου προς τον κόσμο, τον ομφάλιο λώρο που με τάιζε ήχο και εικόνα, ανακάλυψα εκ νέου τη μαγεία παλιών καλών παθών.

Εβδομάδα των παθών αυτή, θα πω κι εγώ ένα δικό μου. Ακούγοντας ξανά τους δίσκους μου στο πικάπ, συνειδητοποίησα ότι υπάρχει ένα παράσιτο στη ζωή μου που δε θα ήθελα να ξεφορτωθώ ποτέ. Είναι αυτό το παράσιτο που βγάζει η βελόνα, από φθορά του δίσκου ή σκόνη. Δε θα μπορούσα να ακούσω ποτέ εμπιτρία (πως να τα πεις τωρα αυτα στα ελληνικά;) (κι ελπίζω το ερωτηματικό δίπλα στην παρένθεση να μη δημοσιευτεί σα φατσούλα ιμότικον γιατί θα εκνευριστώ) με παράσιτα, και συγγνώμη για τη διπλή παρένθεση, παράσιτο σύγχρονο και ως εκ τούτου μισητό. Τι έλεγα;

Εντωμεταξύ, αιωρούμενος μεταξύ των κορυφών της ροκ μουσικής, η εβδομάδα μου πέρασε όμορφα. Παραδέχομαι ότι ωσάν πρεζάκι αναζητούσα τη δόση μου, αλλά η χρήση ήταν μάλλον θετική. Δυο αναρτήσεις κι ουχί ξεπατικωσούρες, αισθάνομαι ευτυχής. Μισό λεπτό να αλλάξω μεριά στο δίσκο. Τελικά άλλαξα και δίσκο.

Άξιον Εστί. Έχω ίσως δυο ολόκληρες δεκαετίες να ακούσω αυτό το δίσκο. Βασικά, δεν τον έχω ακούσει ποτέ ολόκληρο. Είναι η πρώτη φορα. Θυμάμαι, όμως, μικρός, με πόσο φόβο άκουγα το "Ιδού εγώ λοιπόν" και πόσο πόνο ψυχής την απαγγελία του Κατράκη. Οδυσσέας Ελύτης, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Μίκης Θεοδωράκης, Led Zeppelin, Pink Floyd, Νίκος Ξυλούρης, Νίκος Καζαντζάκης...

Γέμισε η ζωή μου τις τελευταίες μέρες φίλους παλιούς. Χάρηκα που σας άκουσα και σας διάβασα, που σας ένιωσα και που με κάνατε να νιώσω ξανά.

Ώρα καλή!