Hold on tightly... Let go lightly...

Croupier.

Δύναμη

Αυτό είναι τελικά. Το μόνο που μετράει.

Αυτό είναι που ορίζει, αυτό που διαχωρίζει. Η δύναμη, η πραγματική δύναμη. Αυτό ήταν πάντα. Παλιότερα, η δύναμη ήταν στα χέρια, στο σώμα. Μέσα από χρόνια και διαδικασίες, κατέληξε να είναι η δύναμη της "ψυχής".

Τι είναι ψυχή; 21 γραμμάρια. Τίποτα. Τίποτα το συγκεκριμένο, εν πάσει περιπτώσει. Και τίποτα το αόριστο, συνάμα. Η δύναμή της; Το ίδιο. Είναι, όμως, η ειδοποιός διαφορά. Αυτό που ξεχωρίζει τους μικρούς από τους Μεγάλους.

Και γω μικρός δεν ήμουν ποτέ. Κι ούτε πρόκειται να γίνω. Μεγάλος γεννήθηκα και με τους Μεγάλους θέλω να συναναστρέφομαι. Τους μικρούς τους αποχαιρέτησα. Και θα εξακολουθήσω να το κάνω, όπου τους συναντώ. Γιατί είναι πάρα πολλοί αυτοί. Μας έχουν καταπνίξει, εμάς τους Μεγάλους.

Προσπαθούν, με ό,τι μέσο διαθέτουν, να μας περιορίσουν. Και στα πλαίσια της κοινωνίας που έχουν φτιάξει, τα καταφέρνουν. Ή εν πάσει περιπτώσει, αν λάβουμε ως μέτρο τα της κοινωνίας, τα καταφέρνουν. Γιατί και το μέτρο μεταξύ μας είναι διαφορετικό.

Αναγνωρίζω τη "νίκη" σας, στα πλαίσια της μικρότητάς σας. Μυρίζω το φόβο σας απέναντι στη δύναμή μου. Δε με χαροποιεί, όμως. Είναι σιχαμένος ο φόβος σας, μυρίζει άσχημα, βρωμάει, όπως η σκουληκιασμένη σας ψυχή. Σιχαμένοι μισάνθρωποι, φοβισμένα, εσωστρεφή, μνησίκακα ανθρωποειδή, έσχατη παρακμή του είδους, έχετε κατακλύσει τον κόσμο, τον έχετε κάνει σαν τα μούτρα σας.

Έζησα χρόνια ανάμεσά σας. Εξακολουθώ να ζω. Αναπνέω, όμως, άλλο αέρα. Τον αέρα εκείνο που αναπνέει κι ο Ζαρατούστρα. Κι ελπίζω να του μοιάσω.

Ο Μυλοποταμίτης

Πολιτισμός (3)

Επανέρχομαι.

Ο Κούντερα είχε μιλήσει για την αιώνια επιστροφή; Αιώνια; Τι βάσανο! Δεν είμαι ο Σίσυφος κι ούτε θέλω να γίνω. Αυτό το βάρος θα το πετάξω από πάνω μου. Πάνω σου.

Μα γιατί εξακολουθώ να ασχολούμαι μαζί σου; Τέρμα. Τώρα πια σε σιχάθηκα.

Να είσαι αυτή που είσαι, να κάνεις αυτό που κάνεις.

Αλλά να μη με ξαναενοχλήσεις ποτέ. Δε με ενδιαφέρει. Δε με ενδιαφέρεις.

Και δεν επανέρχομαι.

Ποτέ.


Αντίο.

Η ζωή μου... Από τώρα.

Σ' άφησα. Επιτέλους.

Μα δε σ' άφησα μόνη. Σ' αφήνω με τις σκέψεις της επόμενης μέρας. Τις δεύτερες σκέψεις. Τι δεύτερες σκέψεις!

Να περνάς καλά. Όσο μπορείς, όσο σου επιτρέπεις. Εγώ πάω να ζήσω.

Σήμερα.

Τώρα.

Άντε γεια!

Η ζωή μας... από Δευτέρα.

Από Δευτέρα.

Δίαιτα. Δουλειά. Σπίτι. Ζωή. Ζωή από Δευτέρα.

Περιμένουμε. Κάτι θα συμβεί, από Δευτέρα όμως. Σήμερα αναμονή. Τρίτη σήμερα; Ου, έχουμε ακόμα.

Το πολυτιμότερο πράγμα που έχουμε να διαχειριστούμε είναι ο χρόνος. Το 'χω πει. Και τι κάνω γι' αυτό;

Αναβολή. Από Δευτέρα. Η ζωή μου όλη. Θα κόψω το τσιγάρο. Θα χαλαρώσω στη δουλειά μου. Θα ξεκολλήσω από εκείνη. ΘΑ, ΘΑ, ΘΑ.

Από Δευτέρα.

Μα φτάνει πια! Φτάνει.

Τώρα είναι η ώρα.

Τώρα.

Μπέτης έξω, κεφάλι ψηλά. Σας έχω όλους.

Ο ζωτικός μου χώρος είναι δικός μου. Θες να μπεις; Θες να συμμετέχεις; Αξίζεις; Θα μπεις. Δεν αξίζεις; Έξω.

Η ζωή μου.

Από τώρα.

Παραδοχές

Η αλήθεια κατάμουτρα.

Δε θα την ξεπεράσεις ποτέ. Της το είπες άλλωστε.

Κι ενώ στην έσχατη καταχώρηση είχα καταφέρει να μην αναφερθώ, τώρα επανέρχομαι, καθώς πρέπει να κάνω ορισμένες παραδοχές.

Δε θα την ξεπεράσω ποτέ. Ταιριάζει, μάλλον, χημεία μας. Κι αν είναι να μη μπορώ να έχω τίποτε άλλο, θα έχω τουλάχιστον αυτό. Δε θα την ξεπεράσω ποτέ. Κι ελπίζω να μη με ξεπεράσει ούτε εκείνη.

Παραδοχή δεύτερη. Ενδεχομένως, το γεγονός ότι γράφω σε τρίτο ενικό, μάλλον είναι παράδοξο, καθώς δε νομίζω να με παρακολουθεί κανένας άλλος στο μπλογκ μου πέρα από κείνη. Αλλά ας μην προσωποποιώ καταστάσεις. Εν πάσει περιπτώσει.

Φεύγω. Πάω μια βόλτα με το αμάξι μου.

Αυτό είναι γρήγορο, δεν αμφισβητήθηκε χθες βράδυ.

Ο Μυλοποταμίτης

Απολογισμοί...

Αισίως είκοσι επτά.

Χρόνια μου πολλά. Τι κατάφερα; Νέος, καλλιεργημένος, εμφανίσιμος, καλή δουλειά, γρήγορο αυτοκίνητο, σπίτι εργένικο, χωρίς γκόμενα.

Μέχρι εδώ καλά. Αλλά με εκρεμμότητες. Μεταπτυχιακό, μια διπλωματική εργασία μακριά. Μετά τι; Θέλεις να κάνεις ένα διδακτορικό; Γιατί όχι; Είναι η πιο παρήγορη σκέψη που κάνεις για το μέλλον σου. Προηγείται η διπλωματική. Και πρέπει να γίνει σωστά.

Αυτό ξεκινάει σήμερα. Είναι το δώρο που θα κάνω στον εαυτό μου για τα επόμενα χρόνια. Επίσης, ξεκινάω κολυμβητήριο. Είναι το επόμενο δώρο που κάνω στον εαυτό μου. Αλλάζω νοοτροπία.

Εδώ στη χώρα του καφέ, παλεύω να αποτινάξω τον ωχαδερφισμό μου και να πάω ένα βήμα παρακάτω. Η αλήθεια είναι ότι αυτή την ίδια ώρα που κάνω αυτές τις σκέψεις, ο φραπές είναι δίπλα, σύντροφος πιστός. Όπως και το τσιγάρο. Αυτά δεν κόβονται.

Αυτά, αγαπητό μου ημερολόγιο. Άντε και καλό δρόμο.

Στις απεριόριστες δυνατότητες και πιθανότητες που εκτείνονται παντού γύρω μας, μα κυρίως μέσα μας.

Χρόνια πολλά.