Η θεωρία των Πορδών

Και βγαίνει που λες ο δρ Νανόπουλος στα άκρα με κείνη που τα ξέρει όλα και αναλύει τη θεωρία των Χορδών. Δε μας κατουράς ρε Πάριε; Θα λύσει, λέει, ο άνθρωπος βασικά φιλοσοφικά ερωτήματα, πούθε ερχόμαστε και που πάααααααμε ρε;

47% αποχή, λέει, στις τελευταίες ευρωεκλογές και βγαίνουνε και πανηγυρίζουνε οι αριστεροαναρχοαυτόνομοι. Οι για τα πανηγύρια αριστερίστες, που κάνουνε καριέρα λέγοντας ένα σωρό Χορδές περί κομμουνισμού και μαρξισμού και λενινισμού και αναρχίας και δεν ξέρω γω ποίας άλλης νόσου, να μην είπω για μαλακίαν, καθώς σκοτώνονται μεταξύ των για μια καρέκλα, ένα δαχτυλίδι, μια θέση στην επικαιρότητα, παραθυρένια, έτσι όπως τους την περιέγραψε ο Μπακούριν, αυνάνες της εξουσίας, ανοργασμικοί εκφραστές της αντίδρασης, που αν δεν υπήρχε δράση δε θα υπήρχατε, που δε θα γίνετε δράση ποτέ γιατί δεν ξέρετε τι είναι, γιατί δεν ξέρετε τι είστε.

Για τους συμμετέχοντες τη διαδικασία ό,τι και να πεις στο βρόντο θα πάει, στο βρόντο λοιπόν να παν κι αυτοί, ή για να κλέψω τη ρήση του τελευταίου Λεβέντη της πολιτικής: Να πάνε στο διάολο όλοι.

Άντε, και τρεις χειρότερα.

Α, μην το ξεχάσω. Βγήκε κι αυτή η Χέστα Επαναστατών να χτυπήσει, λέει, τα κέντρα εξουσίας. Εσείς ρε; Από που κι ως που; Επειδή σκοτώσατε ένα σκοπό; Ο σκοπός ποιον πείραξε ρε; Ο σκοπός είναι ο καλύτερος μπάτσος, το 'χει πει ο φίλος ο Σάββας. Δεν ενοχλεί. Δεν περιπολάει. Κάθεται σκοπός. Αλλά επειδή σκοπός δεν υπάρχει, άντε αλλάξτε κι εσείς τ' όνομα και πάντε για μια Σιέστα Επαναστατών.

Σσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσς μην ξυπνήσει ο κανένας και βγει πρωθυπουργός.

Κανένας;

Αγγίζει την τελειότητα...

Αρνείται!!!

Γιατί μπορεί. Γιατί θέλει. Γιατί, μεταφέροντας τα λόγια ενός σύγχρονου φιλοσόφου *, "σημασία έχει να μπορείς να θέλεις".

Σκέφτομαι και γράφω. Έχει περάσει ένας μήνας και κάτι με το καινούριο ημερολόγιο, με το παλιό πάνε 12βάλε χρόνια κι εγώ δεν ξέρω με ποιο ρολόι να συγχρονιστώ. Ζω μια πρωτόγνωρη κατάσταση, την οποία αισθάνομαι σα βίωμα. Γίνεται;

"I've been waiting so long
to be where I'm going
in the sunshine of your love..."

Ella Fitzerald - Sunshine of your love

Κάτι με ώθησε ν' ακούσω το συγκεκριμένο τραγούδι τη συγκεκριμένη στιγμή. Βέβαια, θα μπορούσε οποιαδήποτε στιγμή να αποτελέσει ερέθισμα, αλλά από την άλλη, θα μπορούσε; Τώρα μπορεί.

Ωσάν φως, είπε ο ερωτευμένος για τον έρωτα, κι αυτό τον τύφλωσε.

Καλά, ζωγραφίζω απόψε. Ακούς εκεί αρνείται! Θα βάλω τα δυνατά μου.

Βέβαια, δεν έκανα και καμιά σοβαρή πρόταση, τουναντίον, αρνήθηκε να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία μου, συμπεριφορά που την καθιστά εκτός από νέα, όμορφη, έξυπνη, με μακριά δάχτυλα και περιποιημένα νύχια, ένα σημείο φωτός, μια λιακάδα, το όνειρο ενός γελοίου!

Κι επειδή δεν έφτασα ακόμα (το τονίζω, μην ξεχνιόμαστε) στα συγγραφικά ύψη του Νίκου ή του Φιοντόρ, το αφήνω όσο ακόμα κερδίζω.

'μέραααα...


*: Μπομπ

Φυσική επιλογή.

Θεωρώ μάταιο να προσπαθείς να αποφύγεις ορισμένα πράγματα.

Εφόσον είναι, εφόσον υπάρχουν μα κυρίως, εφόσον τα θέλεις. Κι ακόμη παραπέρα, εφόσον τα θέλει η Φύση.

Ήρθαν όλα τόσο φυσικά, τόσο απλά και τόσο όμορφα που αρνούμαι να μπω στη διαδικασία να σκεφτώ. Αυτή τη φορά αισθάνομαι, νιώθω, ζω. Τόσο φυσικά.

Και δε μ' ενδιαφέρουν τ' αποτελέσματα των εξετάσεων. Κι αν μείνω μετεξεταστέος...

Θα ξαναδώσω!

Καληνύχτα...

Αντίδοτο

Σε ό,τι εκών άκων μου διαταράσσει την ψυχική μου ισορροπία, την εσωτερική μου γαλήνη.

Θέλω τη δόση μου...

Πέμπτη βράδυ...

Buena Vista Social Club - Chan Chan

Το σάουντρακ της βραδιάς σα να βελτιώθηκε κάπως, από την περιέργως ορμώμενη τηλεθέαση του ευροράματος, που για τίποτ' άλλο δεν είμαστε σα λαός, σαν έθνος, σαν κοινωνία, σαν τα μούτρα μας. Σκατά.

Σιγά ρε καλύτερε άνθρωπε. Σιγά ρε καλλιεργημένε.

Κι όμως. Το 'δα 'γω το όραμα στην εισήγηση του Θανασάκη. Καβάλα στο μνήμα το μισάνοιχτο με το πτώμα μέσα το 'πε το θέμα.

Πεθαίνω σα χώρα.

Αλκίνοος Ιωαννίδης - Πατρίδα

"...ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν θα ταν αγέννητη γη
δε με τρομάζει το τέρας ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου
με τρομάζεις εσύ
με τρομάζεις ακόμα οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα του θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
προσεύχεσαι και σκοτώνεις
τραυλίζεις ύμνους οργής
έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς το μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω"


Ακούει κανείς;

Κυριακή πρωί...

Εγώ θα θέλω ν' ακούσω δυνατά μουσική.
Εσύ θα θέλεις να χουζουρέψεις λίγο ακόμα.

Εγώ θα θέλω να πάμε μια βόλτα με τη μηχανή.
Εσύ θα θέλεις να πάρουμε το αυτοκίνητο.

Εγώ θα θέλω να πάμε στο χωριό για φαγητό.
Εσύ θα θέλεις να μαγειρέψουμε σπίτι.

Εγώ θα θέλω να διαβάσω λίγο Νίκο.
Εσύ θα με κοροϊδεύεις.

Εγώ θα θέλω να πάμε στη Νίκη να ποτίσουμε τα λουλούδια.
Εσύ θα θέλεις καφέ στο κέντρο.

Εγώ θα σε θέλω.
Εσύ;

Και τώρα τι;

Ευτυχώς. Και τώρα; Τώρα που δεν έχεις γιατί να γκρινιάξεις; Τι θα γράφεις;

Για να δούμε.

Γράφω, σβήνω, γράφω, σβήνω. Ε, λοιπόν, δεν έχω έμπνευση. Δεν έχω κανένα πόνο. Ούτε καν πονοκέφαλο από τα ξύδια. Χαίρω άκρας υγείας. Προβλήματα στη δουλειά δεν υπάρχουν, τουναντίον, όλα πάνε κατ' ευχήν. Ευτυχώς. Η οικογένειά μου επίσης είναι καλά. Λεφτά έχουμε.

Αυτάααααααα...

Άμα δεν έχει λίγο πόνο το στόρι, χάνει.

Να βάλω;

Όχι ρε αναγνώστη, δε θα το κάνω εγώ μεσημεριανάδικο. Αξίζει να το διαβάσεις. Μπλιαχ! Παρατράγουδο, μάλιστα.

Εγώ, που λέτε κυρά Πάνια, είμαι χαρούμενος. Θα μου πεις, πως γίνεται να τρως κλωτσιά στ' αχαμνά και να χαίρεσαι; Ο καθένας με τα βίτσια του. Την πρώτη φορά που την έφαγα, η αλήθεια είναι ότι πόνεσε. Ένα δάκρυ κύλησε, Ανίτα μου. Πάντως, τίποτα δε γίνεται στην τύχη, το πιστεύω. Και την Έφη Θόδη πιστεύω πως μπορεί να γιατρέψει την επάρατη και θέλω μέσα από την εκπομπή σας να εκφράσω την ειλικρινή μου συμπάθεια στο πρόσωπό της. Οι τρελοί είμαστε εμείς οι έξω.

Κι είχε το θράσος, που λες Ανίτα μου, να ξαναπροσπαθήσει να με κλωτσήσει στ' αχαμνά. Αμ δε! Το δις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού. Βασικά, έτσι και την έτρωγα την κλωτσιά, θα ήταν ουκ ανδρός σκέτο. Τιτίκα θα γινόμουνα, τι να λέμε τώρα, το 'να τ' άλλο ξέρω 'γω.

Μα ούτε και για τα παρατράγουδα δεν είμαι. Δε θα παρέμβει κανένας ανεμιστήρας να γίνει τζέρτζελο; Ένας σαματάς, κάτι; Τίποτα; Πηνελόπη; Εσύ;

Σαν πολύ να άφησα το Νίκο κι άρχισα τις κακές παρέες. Σημασία δεν έχει η Νίκη, αλλά ο Αγώνας για τη Νίκη. Ήταν η δική σου Ιθάκη. Κι εγώ βρήκα τη δική μου.

Δεν ελπίζω τίποτα
Δε φοβούμαι τίποτα
Είμαι λέφτερος

Μαζί της.