Ρακές

Πάει καιρός από την τελευταία ανάρτηση.

Ήμουν απών. Απείχα από τα δρώμενα, παρακολουθούσα εκ του μακρώθεν. Αλήθεια, έτσι γράφεται; Μάλλον, γιατί ανέκαθεν ήμουν δυνατός στην ορθογραφία. Τι συνέβη στο εντωμεταξύ; Πάμε από την αρχή...

Αχι και να ταν μπορετό
πριν πέσω και ποθάνω
τα όσα βάνει ο μαύρος νους
σκιας τα μισά να κάνω...

Εβίβα φίλε Ιορδάνη, η "παρουσία" σου ήταν καταλύτης απόψε. Καταλύτης κι η ρακή, το ποτήρι σου στέκει στο τραπέζι, το ξανοίγω, το ξανοίγω, θαρρώ πως θα το πιω κι αυτό. Εβίβα και του Ξυλοκόπου, που μ' έβαλε στο σβούρο να πιω 'σαμε να γίνω κωλοτρυπίδι.

Λαθεμένες επιλογές, άνθρωποι που θα θέλαν να είναι αλλά δεν ξεφεύγουν από το ζώο, αν και ίσως να μιλάω υποτιμητικά για τα ζώα, κάτι φαντάσματα του παρελθόντος που στοιχειώνουν ακόμη τη ζωή μου, μαντμαζέλ... Έτσι πέρασε ο καιρός και φτάσαμε ως εδώ. Κι εξακολουθεί να περνάει έτσι ο καιρός. Μέχρι να βρεθεί αυτή η νέα, όμορφη, έξυπνη, με μακριά δάχτυλα και περιποιημένα νύχια να με βγάλει από το τέλμα...

Ζητείται...

Μια ανάσα...

Μια ανάσα ρε παιδιά...

Μόλις γύρισα από βόλτα με το ποδήλατο στο κέντρο της πόλης. Έψαχνα να βρω μια ανάσα, μια καθαρή αναπνοή. Το μόνο που βρήκα ήταν καυσαέριο. Και μικροσωματίδια.

Ο αξιότιμος δήμαρχός μας έβαψε κάτι άσπρα ποδήλατα στους δρόμους. Έβαψε και κάτι κίτρινες γραμμές στην παραλία, εκεί που παλιότερα, κι ακόμα δηλαδή, κινείται το τρενάκι της παραλίας.
Κύριοι, έχουμε ποδηλατόδρομους στη θεσσαλονίκη! Τι σκοτωνόμαστε; Τι φωνάζουμε; Το μόνο που χρειαζόταν τελικά ήταν λίγη μπογιά!

Ε, ρε, μπόγια που θέλετε...

Κοπρόσκυλα...

Αμπελοφιλοσοφίες

Πλέον, τα πρόσωπα των ανθρώπων που βγαίνουν τα βράδυα, φωτίζονται μόνο από τις οθόνες των κινητών τους.

Το φιλοσόφησα πρόσφατα. Αφού κατανάλωσα ένα αμπέλι σε διάφορες κρασοκατανύξεις.

Γεια μας...

Μνήμη ασθενής.

Δε σε θυμάμαι, αγάπη μου.

Από τότε που πηγαίναμε στο γυμνάσιο έχουν περάσει 15 χρόνια. Μου είχες πάρει ένα βιβλίο δώρο. Μάλλον δε σε ερωτεύτηκα, γι’ αυτό δε σε θυμάμαι. Τι να κάνουμε τώρα; Μάλλον ορισμένοι άνθρωποι ζουν με τις αναμνήσεις τους ζωντανές. Εγώ έχω καταφέρει και τις σκοτώνω όλες. Εκτός από τις άσχημες.

Αυτές τις κουβαλάω μαζί μου με έναν άγριο πόνο, μια ηδονή όταν τις φέρνω στο μυαλό μου.

Πως είπαμε πως σε λένε;

Ποιος είμαι;

Γιατί έχω μπει σ' αυτή τη διαδικασία τελευταία;

Είναι μια ερώτηση στην οποία δε μπορεί να μου απαντήσει κανένας άλλος. Το ζήτημα είναι ότι ούτε κι εγώ έχω βρει την απάντηση ακόμα. Ακόμα; Αισιόδοξος ακούγομαι. Δηλαδή κάποια στιγμή θα το ανακαλύψω;

Έλα μου ντε... Ας ξεκινήσω από άλλη ερώτηση. Τι θέλω να κάνω στη ζωή μου; Χμ... Όλα τα αναπάντητα ερωτήματα σήμερα θα τα θέσω... Γιατί δεν είμαι ικανοποιημένος από αυτό που ζω σήμερα; Γιατί θέλω κάτι διαφορετικό; Ή μήπως τελικά δεν είναι αυτό το πρόβλημά μου; Ή μήπως αυτό δεν είναι πρόβλημα γενικώς;

Εν πάσει περιπτώσει, το θέμα είναι άλλο, υποθέτω. Ξέρω τι είναι αυτό που λείπει. Όλα πάνε έτσι όπως είχαν σχεδιαστεί. Αυτό που λείπει είναι η γυναίκα. Πάει καιρός από τότε που είχα μια γυναίκα να με απασχολεί. Κι όλη αυτή η ζωτικότητα, η ενέργεια παραμένει μέσα μου και διοχετεύεται στις σκέψεις. Πολλές σκέψεις. Λίγες πράξεις. Ποτέ δεν την άντεχα αυτή την κατάσταση.

Έξω, λοιπόν, στην αναζήτηση της περιπέτειας. Της ερωτικής περιπέτειας, γιατί από σεξ μπούχτισα. Έχει βρωμίσει η αγορά.

Ζητείται νέα, όμορφη, έξυπνη, με μακριά δάχτυλα και περιποιημένα νύχια...

Hold on tightly... Let go lightly...

Croupier.

Δύναμη

Αυτό είναι τελικά. Το μόνο που μετράει.

Αυτό είναι που ορίζει, αυτό που διαχωρίζει. Η δύναμη, η πραγματική δύναμη. Αυτό ήταν πάντα. Παλιότερα, η δύναμη ήταν στα χέρια, στο σώμα. Μέσα από χρόνια και διαδικασίες, κατέληξε να είναι η δύναμη της "ψυχής".

Τι είναι ψυχή; 21 γραμμάρια. Τίποτα. Τίποτα το συγκεκριμένο, εν πάσει περιπτώσει. Και τίποτα το αόριστο, συνάμα. Η δύναμή της; Το ίδιο. Είναι, όμως, η ειδοποιός διαφορά. Αυτό που ξεχωρίζει τους μικρούς από τους Μεγάλους.

Και γω μικρός δεν ήμουν ποτέ. Κι ούτε πρόκειται να γίνω. Μεγάλος γεννήθηκα και με τους Μεγάλους θέλω να συναναστρέφομαι. Τους μικρούς τους αποχαιρέτησα. Και θα εξακολουθήσω να το κάνω, όπου τους συναντώ. Γιατί είναι πάρα πολλοί αυτοί. Μας έχουν καταπνίξει, εμάς τους Μεγάλους.

Προσπαθούν, με ό,τι μέσο διαθέτουν, να μας περιορίσουν. Και στα πλαίσια της κοινωνίας που έχουν φτιάξει, τα καταφέρνουν. Ή εν πάσει περιπτώσει, αν λάβουμε ως μέτρο τα της κοινωνίας, τα καταφέρνουν. Γιατί και το μέτρο μεταξύ μας είναι διαφορετικό.

Αναγνωρίζω τη "νίκη" σας, στα πλαίσια της μικρότητάς σας. Μυρίζω το φόβο σας απέναντι στη δύναμή μου. Δε με χαροποιεί, όμως. Είναι σιχαμένος ο φόβος σας, μυρίζει άσχημα, βρωμάει, όπως η σκουληκιασμένη σας ψυχή. Σιχαμένοι μισάνθρωποι, φοβισμένα, εσωστρεφή, μνησίκακα ανθρωποειδή, έσχατη παρακμή του είδους, έχετε κατακλύσει τον κόσμο, τον έχετε κάνει σαν τα μούτρα σας.

Έζησα χρόνια ανάμεσά σας. Εξακολουθώ να ζω. Αναπνέω, όμως, άλλο αέρα. Τον αέρα εκείνο που αναπνέει κι ο Ζαρατούστρα. Κι ελπίζω να του μοιάσω.

Ο Μυλοποταμίτης